Door de bomen het bos niet meer zien

Door de bomen het bos niet meer zien

De kunst van luisteren is dat je een structuur aanbrengt die overzicht geeft. Als het ware maak je een innerlijke kaart waarin je de informatie ordent, zowel verbaal als non-verbaal. Goed waarnemen wat er non-verbaal gebeurt tijdens het gesprek kan een aanleiding zijn om specifieke vragen te stellen.

De vraag is ‘hoe luister je?’ Luister je hoofdzakelijk naar de inhoud? Dan raak je het spoor gemakkelijk bijster. Er is een veelheid aan woorden en expressies. Het is ook zinvol om bepaalde informatie te parkeren (out-framen van info), niet alles hoef je te onthouden en niet alles hoort bij het onderwerp. Wat je wel wil onthouden, herhaal je voor jezelf of je plaatst hardop een backtrack. Eigenlijk gebruik je een ander ordeningsprincipe, in plaats van de inhoud, structureer je de informatie. Dat geeft duidelijkheid, niet alleen voor jou, ook voor de ander.

De eerste stap in een gesprek is het kader waarbinnen je communiceert. Waar gaat het over of waar wil jij dat het over gaat. Wanneer de ander het gesprek begint, wat wil jij dan in het gesprek met de ander kaderen? Waarop wil je inzoomen bij een gezamenlijk onderwerp dat voor jou van belang is. Taalkundig gaat het feitelijk om anders luisteren, waarbij het een kunst om oordeelvrij te luisteren naar de inhoud van het verhaal.

Daarnaast is het belangrijk om te luisteren naar taalpatronen, naar kenmerken van de filtering, naar de chunksize, naar het neurologische niveau, naar de denkrichting, towards/awayfrom criteria & beliefs. Allemaal informatie waarmee je de ander beter kunt duiden. Je ziet beter de samenhang omdat je geen informatie verliest door jouw interne evaluatie; jouw eigen mening doet er op dat moment niet toe.

Als je alles wil onthouden en begrijpen wat er gezegd wordt, kun je soms door de bomen het bos niet meer zien. Het geeft energieverlies door allerlei informatie waar je niets mee kunt.